NO MIKO NO LIFE! & TOUHOU FANSITE

 

บทประพันธ์โดย : ชิบามุระ จิน  柴村　仁
ภาพประกอบ :  โฮว์เดนเอย์โซว์  放電映像
สำนักพิพม์ : เดนเกคิ  http://dengeki.com/

     นานแสนนานมาแล้ว มีปีศาจจิ้งจอกที่มีจิตวิญาญแรงกล้าหนึ่งตนได้รับการกราบไว้บูชาในฐานะแห่งเทพเจ้าผู้ปกปักพิทักษ์ตระกูลมิทซึจิ เป็นปีศาจจิ้งจอกที่มีสติปัญญาเฉียบแหลม สามารถใช้พลังอำนาจของตัวเองได้ตามใจนึก จิ้งจอกตนนั้นมีนามว่า คูเค็น

     แต่ในขณะเดียวกัน นอกจากที่จะเก่งกาจแล้ว คูเค็นก็ยังเป็นปีศาจจิ้งจอกที่ชอบสร้างความปั่นป่วนวุ่นวายให้แก่ผู้คนอีกด้วย ผลจากการกระทำของคูเค็นส่งผลให้ผู้นำแห่งตระกูลมิทซึจิเดือดดาลยิ่ง จึงเกิดการต่อสู้กันถึงเจ็ดวันเจ็ดคืน และสุดท้ายก็ได้ผนึกคูเค็นไว้ที่ศาลเจ้าเล็กบนเนินเขา

     จวบจนถึงปัจจุบัน เพื่อที่จะปกป้อง ทากางามิ โทโอรุ ลูกหลานแห่งตระกูลมิซึจิ จากการป้องร้ายของปีศาจแปลกหน้า จึงจำเป็นต้องปลดปล่อยคูเค็นให้เป็นอิสระจากที่จองจำ แต่ทว่า..  คูเค็นที่ถูกปลดปล่อยออกมานั้นช่างต่างจากที่เล่าขานในตำนานเสียเหลือเกิน  และยังถูกโทโอรุผู้ไร้เดียงสา เรียกว่า “คูจัง” อีกด้วย

     นี่คือ ผลงานที่ได้รับรางวัลยอดเยี่ยม (รางวัลทอง) ของเด็นเกะคิครั้งที่ 10 



เฮ้.. ไม่เป็นอะไรนะ โทโอรุ
     ทากางามิ โนโบรุ  - พี่ชายคนโตแห่งตระกูลทากางามิ

ผะ ผู้หญิงคนนั้น... 
     ทากางามิ โทโอรุ  - น้องชายของโนโบรุ

มาแล้วสินะ
     เทนคูคูเค็น (จิ้งจอกสวรรค์แห่งชั้นฟ้าลวงตา) - เทพพิทักษ์แห่งตระกูลมิซึจิ

ท่านโทโอรุ อย่าได้เอ่ยนามตอบไปอย่างเด็ดขาดนะเจ้าค่ะ
     โคว - ผู้พิทักษ์หญิงแห่งตระกูลมิซึจิ

 

อรุณสวัสดิ์จ้า  นี่.. ทำการบ้านมาแล้วหรือยังละ?
     ซากุระ มิซากิ - นักศึกษาของโรงเรียน อาคาโจว์

ยอดเยี่ยม ยอดเยี่ยม สภาพการเงินตอนนี้เยี่ยมมาก
     เอบิสุ - เจ้าของร้านสะดวกซื้อ



     คู นั้นกำลังคลี่บางสิ่งบางอย่างออก สิ่งนั้นมีรูปร่างเหมือนพัดจีน
     ”คูวววว อูววววววว”
     คูส่งเสียงกู่ร้อง
     เสียงนั้นเหมือนดั่งระฆัง
     ระฆังที่สั่นสะท้อนเสียงอันอบอุ่น ละเอียดอ่อนนุ่มลึก แฝงเร้นด้วยความโศกเศร้าโศกา ต่างจากเสียงที่สะท้อนจากระฆังโลหะทั่วไป
     ส่งเสียงร้องพลางปลดปล่อยเปลวไฟสีน้ำเงินขนาดใหญ่จากปาก
     ปล่อยจากปลายเท้าสู่พื้นดิน เป็นละอองสีน้ำเงินแสนเยือกเย็นลอยขึ้นสูงขึ้นราวกับเป็นปรากฏ**คาเงโรวก็มิปาน **(เป็นปรากฏการเหนือพื้นดินที่ถูกแดดแผดเผาจนมองเห็นมวลอาการร้อนสั่นไหวเหมือนเปลวไฟ)
     ทุกครั้งที่ร่างกายของคูสั่นไหวร่ายรำ เปลวไฟสีน้ำเงินอันละเอียดอ่อนที่ออกจากแขนเสื้อกิโมโน ชายกระโปรงฮะกะมะ และปลายผมสีทองนั้น จะล่องลอยราวกับผีเสือกระเผือปีกขึ้นสู่ท้องฟ้า 

- บทที่ 1-

     ราตรีในเขตภูเขา เป็นราตรีที่แสนอึกทึกกว่าเขตที่อยู่อาศัยทั่วไป

     เป็นเพราะการเคลื่อนไหวของสัตว์น้อยที่คอยระแวดระวังอยู่ในพงหญ้า เสียงกบ และแมลงที่ส่งเสียงโหวกเหวกยิ่งกว่ากลางวัน

     และแล้ว  ก็ได้เวลาเหมือนดั่งเช่นทุกวัน

     หญิงชราร่างเล็ก เดินย่างก้าวเข้าสู่ห้องตรงไปนั่งอยู่หน้าโอ่งน้ำสามขาเล็ก ๆ ที่วางไว้อยู่กลางห้อง พลางล้วงไม้ซันโจว์ 散杖 ที่ทำมาจากกิ่งหลิวออกมาจากแขนเสื้อ หยิบกระปุกใส่รักที่ใช้ทาเครื่องเขินขนาดเท่าฝ่ามือจากอกเสื้อ ทั้งหมดนี้เป็นสิ่งที่หญิงชรากระทำอยู่เสมอ

     โอ่งที่อยู่เบื้องหน้าหญิงชรานั้น มีความสูงเท่าหน้าตัก เส้นผ่าศูนย์กลางประมาณท่อนแขนของผู้ใหญ่ ตอนนี้ข้างในโอ่งนั้นไม่มีสิ่งใดอยู่เลย

     พอหญิงชรา เคาะปากโอ่งด้วยไม้ซันโจว์ 2 ครั้ง ดัง ก๊อง~ ก๊อง~ ข้างในโอ่งที่ไม่น่าจะมีอะไรอยู่เลยเริ่มค่อย ๆ มีน้ำผุดขึ้นมา ราวกับว่ามันไหลขึ้นมาจากก้นโอ่ง ซึมซับออกมาจากพื้นผิวด้านใน เพียงพริบตา น้ำก็เอ่อล้นขึ้นมาเต็มโอ่ง

     หญิงชราเปิดฝาของกล่องเล็ก ๆ ที่อยู่ในมือ ข้างในนั้นบรรจุเพียงผงของดินทราย

     หญิงชราใช้ไม้ซันโจวตักผงออกมา 1 กอง แล้วเทลงในน้ำ

     ”ฮัทซึ” 

     ผงนั้นส่งแสงแสงแวววาวสีเขียวเมื่อกระทบกับผิวน้ำ  แผ่กระจายออก และจางหายไป

     หญิงชราตักผงอีกเป็นครั้งที่สอง เทลงในน้ำ

     ”โยนากิ” 

     ครั้งนี้ก็เช่นกัน ผงนั้นส่งแสงแสงแวววาวสีเขียวเมื่อกระทบกับผิวน้ำ  แผ่กระจายออก และจางหายไป

     และครั้งที่สาม หญิงชาราเทผงลงไปในน้ำ

     ”ซา”

     หญิงชราเสียวสันหลังวูบหนึ่ง

     ผงคันนากิโค ที่ควรจะส่งแสงแวววาวสีเขียวเมื่อกระทบกับผิวน้ำ กลับเปลี่ยนเป็นสีดำราวกับหมึก

     หญิงชราแอนตัวไปข้างหน้าก้มมองดูสิ่งที่เกิดขึ้นในโอ่ง ลำบากใจกับสิ่งที่ไม่ได้ปรากฏให้เห็นนานนับร้อยปี

     หญิงชรานั่งยืดตัวตรงพลางลังเลใจอยู่ชั่วครู่

     ”โคว เจ้าอยู่หรือไม่”

     ”อยู่ค่ะ”  มีเสียงขานรับจากคนที่อยู่มุมด้านในของห้องที่ถูกปกคลุมด้วยความมืดตอบกลับมา

     ”จงเรียก ทซึฮิโกะมาที่นี่ บัดเดี่ยวนี้”  หญิงชรากล่าวสั่งไปทางเสียงนั้นด้วยวาจาที่แข็งกร้าว

----------------------------

風がなにかを言おうとしてる
เสียงกระซิบบางอย่างจากสายลม

คำร้อง : ฮายามิ ซาโอริ
เนื้อร้อง : มัทสึอิ โกโร่
ทำนอง : ยามาโมโตะ เคนทาโร่
เรียบเรียง : อุเมะโบริ อัทสึชิ
แปลแบบรั่ว ๆ : Kanjiz
ขอบคุณ Text ภาษาญี่ปุ่นจาก : sorekara

http://www.nicomimi.com/play/sm3463022

空の果てがつながる場所を野に咲く花は
まだきっと知らない
ここよりいい世界があると
心はいつも羽を広げたがる
แน่นอนอยู่แล้วว่า ฉันไม่อาจที่จะสัมผัสได้ถึง
ดอกไม้ที่ผลิบานอยู่กลางทุ่ง ณ.ปลายสุดของเส้นขอบฟ้า
ยามใดที่ฉันรู้สึกถึงการมีอยู่ของสถานที่แห่งนั้น(โลกที่ดีกว่าที่นี่)
หัวใจดวงนี้ก็ใคร่อยากจะสยายปีกโบยบินไปหาเสมอ

夢だけで終わらせない
Chanceがあるはずさ
ไม่อยากให้มันจบเป็นเพียงแค่ความฝัน
มันจะต้องมีหนทางอยู่แน่นอน

大丈夫ボクらはひとりじゃない
風がなにかを言おうとしてる
大丈夫かならずうまくやれる
思いはいつか自分を変える 道になる
ไม่เป็นไรหรอกนะ เพราะตอนนี้เธอไม่ได้อยู่เพียงตัวคนเดียวอีกแล้ว
สายลมนั้นกำลังจะบอกบางสิ่งแก่พวกเรา
ไม่เป็นไร มันจะต้องเป็นไปอย่างราบรื่นแน่นอน
สักวันหนึ่ง ความรู้สึกนี้จะเป็นหนทางที่จะเปลี่ยนแปลงพวกเรา

見えないもの信じる力
みんなどこかに置き忘れてしまう
พลังที่เชื่อมั่นในสิ่งที่มองไม่เห็น
ที่พวกเราได้หลงลืมทิ้งไว้ในที่ไหนสักแห่ง

傷ついて見上げた星
目印はそこさ
ดวงดาวที่เหงยมองความโศกเศร้า
เป็นสัญลักษณ์ปรากฎอยู่ที่นั่น

大丈夫ボクらはひとりじゃない
風がなにかを教えてくれる
大丈夫かならずうまくやれる
涙もいつか明日を開く鍵になる
ไม่เป็นไรหรอกนะ เพราะตอนนี้เธอไม่ได้อยู่เพียงตัวคนเดียวอีกแล้ว
สายลมนั้นได้บอกอะไรบ้างอย่างแก่พวกเรา
ไม่เป็นไร มันจะต้องเป็นไปอย่างราบรื่นแน่นอน
สักวันหนึ่ง หยาดน้ำตาจะกลายเป็นกุญแจไขสู่วันพรุ่งนี้

未来はそう君を待っている
小さな一歩からでもはじまるから
อนาคตกำลังรอคนเช่นเธออยู่
แม้ว่าเธอจะเริ่มย่างก้าวเพียงแค่เล็กน้อยก็ตาม

大丈夫ボクらはひとりじゃない
風がなにかを言おうとしてる
大丈夫かならずうまくやれる
思いはいつか自分を変える道になる
ไม่เป็นไรหรอกนะ เพราะตอนนี้เธอไม่ได้อยู่เพียงตัวคนเดียวอีกแล้ว
สายลมนั้นกำลังจะบอกบางสิ่งแก่พวกเรา
ไม่เป็นไร มันจะต้องเป็นไปอย่างราบรื่นแน่นอน
สักวันหนึ่ง ความรู้สึกนี้จะเป็นหนทางที่จะเปลี่ยนแปลงพวกเรา

いつかきっともっとできるはずだよ
いつかいつか まだ好きなのに
พวกเราต้องทำได้ดียิ่งขึ้นอย่างแน่นอน
คงจะสักวันหนึ่ง คงจะสักสักวันหนึ่ง ยังคงรักเธอมาอยู่อย่างนี้