[Novel-Translated] Wagaya no OinariSama - เกริ่นนำ -

posted on 15 Jun 2008 13:02 by kanjiz

บทประพันธ์โดย : ชิบามุระ จิน 柴村　仁
ภาพประกอบ : โฮว์เดนเอย์โซว์ 放電映像
สำนักพิพม์ : เดนเกคิ http://dengeki.com/

     นานแสนนานมาแล้ว มีปีศาจจิ้งจอกที่มีจิตวิญาญแรงกล้าหนึ่งตนได้รับการกราบไว้บูชาในฐานะแห่งเทพเจ้าผู้ปกปักพิทักษ์ตระกูลมิทซึจิ เป็นปีศาจจิ้งจอกที่มีสติปัญญาเฉียบแหลม สามารถใช้พลังอำนาจของตัวเองได้ตามใจนึก จิ้งจอกตนนั้นมีนามว่า คูเค็น

     แต่ในขณะเดียวกัน นอกจากที่จะเก่งกาจแล้ว คูเค็นก็ยังเป็นปีศาจจิ้งจอกที่ชอบสร้างความปั่นป่วนวุ่นวายให้แก่ผู้คนอีกด้วย ผลจากการกระทำของคูเค็นส่งผลให้ผู้นำแห่งตระกูลมิทซึจิเดือดดาลยิ่ง จึงเกิดการต่อสู้กันถึงเจ็ดวันเจ็ดคืน และสุดท้ายก็ได้ผนึกคูเค็นไว้ที่ศาลเจ้าเล็กบนเนินเขา

     จวบจนถึงปัจจุบัน เพื่อที่จะปกป้อง ทากางามิ โทโอรุ ลูกหลานแห่งตระกูลมิซึจิ จากการป้องร้ายของปีศาจแปลกหน้า จึงจำเป็นต้องปลดปล่อยคูเค็นให้เป็นอิสระจากที่จองจำ แต่ทว่า.. คูเค็นที่ถูกปลดปล่อยออกมานั้นช่างต่างจากที่เล่าขานในตำนานเสียเหลือเกิน และยังถูกโทโอรุผู้ไร้เดียงสา เรียกว่า “คูจัง” อีกด้วย

     นี่คือ ผลงานที่ได้รับรางวัลยอดเยี่ยม (รางวัลทอง) ของเด็นเกะคิครั้งที่ 10

เฮ้.. ไม่เป็นอะไรนะ โทโอรุ
     ทากางามิ โนโบรุ - พี่ชายคนโตแห่งตระกูลทากางามิ

ผะ ผู้หญิงคนนั้น...
ทากางามิ โทโอรุ - น้องชายของโนโบรุ

มาแล้วสินะ
เทนคูคูเค็น (จิ้งจอกสวรรค์แห่งชั้นฟ้าลวงตา) - เทพพิทักษ์แห่งตระกูลมิซึจิ

ท่านโทโอรุ อย่าได้เอ่ยนามตอบไปอย่างเด็ดขาดนะเจ้าค่ะ
โคว - ผู้พิทักษ์หญิงแห่งตระกูลมิซึจิ

อรุณสวัสดิ์จ้า นี่.. ทำการบ้านมาแล้วหรือยังละ?
ซากุระ มิซากิ - นักศึกษาของโรงเรียน อาคาโจว์

ยอดเยี่ยม ยอดเยี่ยม สภาพการเงินตอนนี้เยี่ยมมาก
     เอบิสุ - เจ้าของร้านสะดวกซื้อ

     คู นั้นกำลังคลี่บางสิ่งบางอย่างออก สิ่งนั้นมีรูปร่างเหมือนพัดจีน
     ”คูวววว อูววววววว”
     คูส่งเสียงกู่ร้อง
     เสียงนั้นเหมือนดั่งระฆัง
     ระฆังที่สั่นสะท้อนเสียงอันอบอุ่น ละเอียดอ่อนนุ่มลึก แฝงเร้นด้วยความโศกเศร้าโศกา ต่างจากเสียงที่สะท้อนจากระฆังโลหะทั่วไป
     ส่งเสียงร้องพลางปลดปล่อยเปลวไฟสีน้ำเงินขนาดใหญ่จากปาก
     ปล่อยจากปลายเท้าสู่พื้นดิน เป็นละอองสีน้ำเงินแสนเยือกเย็นลอยขึ้นสูงขึ้นราวกับเป็นปรากฏ**คาเงโรวก็มิปาน **(เป็นปรากฏการเหนือพื้นดินที่ถูกแดดแผดเผาจนมองเห็นมวลอาการร้อนสั่นไหวเหมือนเปลวไฟ)
     ทุกครั้งที่ร่างกายของคูสั่นไหวร่ายรำ เปลวไฟสีน้ำเงินอันละเอียดอ่อนที่ออกจากแขนเสื้อกิโมโน ชายกระโปรงฮะกะมะ และปลายผมสีทองนั้น จะล่องลอยราวกับผีเสือกระเผือปีกขึ้นสู่ท้องฟ้า

- บทที่ 1-

ราตรีในเขตภูเขา เป็นราตรีที่แสนอึกทึกกว่าเขตที่อยู่อาศัยทั่วไป

เป็นเพราะการเคลื่อนไหวของสัตว์น้อยที่คอยระแวดระวังอยู่ในพงหญ้า เสียงกบ และแมลงที่ส่งเสียงโหวกเหวกยิ่งกว่ากลางวัน

และแล้ว ก็ได้เวลาเหมือนดั่งเช่นทุกวัน

หญิงชราร่างเล็ก เดินย่างก้าวเข้าสู่ห้องตรงไปนั่งอยู่หน้าโอ่งน้ำสามขาเล็ก ๆ ที่วางไว้อยู่กลางห้อง พลางล้วงไม้ซันโจว์ 散杖 ที่ทำมาจากกิ่งหลิวออกมาจากแขนเสื้อ หยิบกระปุกใส่รักที่ใช้ทาเครื่องเขินขนาดเท่าฝ่ามือจากอกเสื้อ ทั้งหมดนี้เป็นสิ่งที่หญิงชรากระทำอยู่เสมอ

โอ่งที่อยู่เบื้องหน้าหญิงชรานั้น มีความสูงเท่าหน้าตัก เส้นผ่าศูนย์กลางประมาณท่อนแขนของผู้ใหญ่ ตอนนี้ข้างในโอ่งนั้นไม่มีสิ่งใดอยู่เลย

พอหญิงชรา เคาะปากโอ่งด้วยไม้ซันโจว์ 2 ครั้ง ดัง ก๊อง~ ก๊อง~ ข้างในโอ่งที่ไม่น่าจะมีอะไรอยู่เลยเริ่มค่อย ๆ มีน้ำผุดขึ้นมา ราวกับว่ามันไหลขึ้นมาจากก้นโอ่ง ซึมซับออกมาจากพื้นผิวด้านใน เพียงพริบตา น้ำก็เอ่อล้นขึ้นมาเต็มโอ่ง

หญิงชราเปิดฝาของกล่องเล็ก ๆ ที่อยู่ในมือ ข้างในนั้นบรรจุเพียงผงของดินทราย

หญิงชราใช้ไม้ซันโจวตักผงออกมา 1 กอง แล้วเทลงในน้ำ

”ฮัทซึ”

ผงนั้นส่งแสงแสงแวววาวสีเขียวเมื่อกระทบกับผิวน้ำ แผ่กระจายออก และจางหายไป

หญิงชราตักผงอีกเป็นครั้งที่สอง เทลงในน้ำ

”โยนากิ”

ครั้งนี้ก็เช่นกัน ผงนั้นส่งแสงแสงแวววาวสีเขียวเมื่อกระทบกับผิวน้ำ แผ่กระจายออก และจางหายไป

และครั้งที่สาม หญิงชาราเทผงลงไปในน้ำ

”ซา”

หญิงชราเสียวสันหลังวูบหนึ่ง

ผงคันนากิโค ที่ควรจะส่งแสงแวววาวสีเขียวเมื่อกระทบกับผิวน้ำ กลับเปลี่ยนเป็นสีดำราวกับหมึก

หญิงชราแอนตัวไปข้างหน้าก้มมองดูสิ่งที่เกิดขึ้นในโอ่ง ลำบากใจกับสิ่งที่ไม่ได้ปรากฏให้เห็นนานนับร้อยปี